U bent hier

Besluit

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

In de voorgaande teksten hebben we gepoogd een beeld te schetsen van het ontslag en de daarop volgende periode. In essentie onderscheidt deze zich niet van eender welk ontslag. Of je in de profit of de not for profit sektor werkt, tegenwoordig maakt dat blijkbaar niets meer uit. Of het nu om optimalisering van de winstcijfers gaat, dan wel of een werknemer onvoldoende rendeert of de hiërarchie niet naar de mond praat. Die persoon moet eruit. Opvallend in het hele verhaal is het ogenschijnlijke geknoei. Af en toe krijg je de indruk dat het spel zo gespeeld wordt opdat je al je energie zou steken in al deze onregelmatigheden. En in zekere zin doe je dat ook, tot je uiteindelijk doorhebt dat het sop de kool niet waard is. Die opzegvergoeding die foutief is berekend, die enkele tientallen of honderden Euros, die papieren die voor RVA niet correct zijn ingevuld, het 'vergeten' van outplacement, het minimalistische uitbetalen en niet ingaan op de vraag om formule Claeys toe te passen, wat gezien de aard van de uitgeoefende functie een normale gang van zaken zou zijn... Het kan geen toeval meer zijn denk je soms. Of, om het met Albert E. te zeggen, God dobbelt niet (al heb je stellig de indruk dat hier een dobbelaar god wil zijn).
 
Het enige besluit dat we kunnen trekken is dat het louter om macht gaat. Op zich is daar niets op tegen, in de politiek gaat het net om macht. Die heb je nodig om iets te realiseren. Waar het wel foutloopt is dat dit machtsspelletje niet enkel gespeeld wordt waar het thuishoort, maar ook op andere niveaus. Zo kom je in een situatie terecht waarbij een kabinetsmedewerker goede punten wil scoren of waar nog een andere niet terzake doende hidden agenda bepalend wordt. Je zit namelijk in een situatie waarbij één iemand zowel speler als scheidsrechter is en bovendien ook nog de spelregels opstelt. In de praktijk betekent dit dat je nooit weet welke hoed de persoon in kwestie opheeft en welke belangen op welk ogenblik voorrang krijgen. Dit kan nooit tot een werkbare (en hieronder verstaan we symmetrische) communicatie, laat staan samenwerking leiden. Enkel slaafs dociele medestanders kunnen binnen deze krijtlijnen functioneren. Leven is echter meer dan overleven, en als je dan de suggestie krijgt om je visie/missie te herzien weet je wel hoe laat het is. Als je toch - tegen beter weten in - het spel probeert te spelen, krjig je op een gegeven ogenblik de rode kaart daar is geen ontkomen aan.
 
Als antwoord op de dobbelsteenmetafoor heeft Niels Bohr ooit gezegd dat Albert Einstein moest ophouden te zeggen wat God moet doen. Misschien moeten we ook eens duidelijk stellen dat politici moeten ophouden om te zeggen wat hulpverleners moeten doen. We zijn zelf veel beter geplaatst om dat te bepalen. Hun taak bestaat er enkel uit om een technisch werkingskader te creëren. Bovendien lijkt een nieuw soort scheiding der machten aangewezen om tot een werkbaar klimaat te komen. Of, om onze rijke Vlaamse woordenschat te parafraseren : schoenmaker blijf van haar leest want anders krijg je nog klachten wegens ongewenste intimiteiten.
<d..>
 

RSS

Inschrijven op RSS