U bent hier

Chaos rules

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

“Het einde van de chaos”, zo werd het blijkbaar gesteld op een teamvergadering in De Steenman ergens in het najaar van 2011. Ik was zelf niet op deze bijeenkomst aanwezig, dus moet ik het doen met dit losse, geparafraseerde citaat. “De tijd van de chaos is voorbij, er moeten nieuwe afspraken, regels en dergelijke komen...”  Dat was de teneur na ons gedwongen vertrek.

Nu is chaos een nogal moeilijke term die ik wel eens als metafoor gebruikte op teamvergaderingen in een poging om één en ander te verduidelijken. Het gebruik van de term in bovenstaande context is dan ook verwarrend en getuigt enerzijds van een gebrek aan kennis en anderzijds van een slordig taalgebruik. Er bestaat namelijk een betere term om de problematiek te vatten, maar daarover verder meer. Laten we beginnen bij de ‘chaos’.   Eind de jaren ’80 had ik mij na het lezen van James Gleicks boek[1] over dit onderwerp wat verdiept in deze – wiskundige – materie. Het was de tijd dat de Nederlands hoogleraar Hans Lauwerier[2]  in het tijdschrift “Natuur en Techniek” kleine basic programmaatjes  publiceerde waarmee je fractalen kon  genereren. Door die fascinatie ben ik langzaam het ICT-wereldje ingerold. Voor mijn licentiaatsverhandeling had ik mij namelijk beziggehouden met de problematiek van saccadische oogbewegingen tijdens het lezen en het leek me een hele uitdaging om deze twee domeinen – de analyse van het leesproces en de wiskundige benadering van ‘chaos’ - met elkaar te verbinden.  Zelf had ik er niet meer de tijd voor om dit uit te werken maar blijkbaar leefde de idee ook bij anderen want enkele decennia later publiceerde Eric J. Paulson een inleidende paper over dit onderwerp[3].

Ondertussen was ik professioneel in een heel andere domein actief. Als begeleider in het gezinsvervangend tehuis ‘De Floere’ – de voorloper van het huidige woonbegeleidingscentrum ‘De Steenman’ – werd ik eveneens geconfronteerd met ‘bizarre’ fenomenen waarbij de Chaostheorie mogelijks inzichtsverruimend kon werken, al was het maar op metafoor vlak. Een voorbeeld ter verduidelijking. Eén van de bewoners van het gezinsvervangend tehuis stal op onregelmatige tijdstippen geld om vervolgens een nachtje van het uitgaansleven te genieten. Aanvankelijk gingen we ervan uit dat hierbij vooral het fenomeen ‘de gelegenheid maakt de dief’ speelde.

RSS

Inschrijven op RSS