U bent hier

Misbruik is steeds machtsmisbruik

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

De Standaard van zaterdag 27 april 2013 besteedde aandacht aan de mishandelingen in katholieke tehuizen in de tweede helft van de vorige eeuw. Op maandag 13 mei kwam er nog een vervolg met de nodige aandacht voor de officiële meldingslijn 1712 (en neen het is louter toeval dat dit ook het geboortejaar van Jean Jacques Rousseau is – iets wat op zich verder ook niets met deze materie te maken heeft). De feiten waren al enkele decennia gekend. Dat Peter Adriaenssens zich publiekelijk afvraagt waarom hij van niets wist zegt meer over hem dan over de media. Je zou haast denken dat Peter indertijd op een andere planeet vertoefde. In het artikel werd trouwens verwezen naar het zwartboek dat in de jaren ’80 uitkwam en de artikels over de toenmalige toestand in Jeugdoase-Haasrode in de krant Het Volk. Niet dat met die wetenschap veel gebeurde… de C-zuil is altijd sterk geweest in het toedekken van stinkende potjes. Schrijnend is dat de slachtoffers nog eens dertig jaar hebben moeten wachten om de nodige aandacht te krijgen voor hun rechten.

Analyse

Onmiddellijk was er een rist deskundigen die hun analyse de wereld instuurde… Wat volgde was een oplijsting van factoren die dit soort toestanden in de hand had gewerkt: ongeschoold personeel, tekort aan visie rond uitbouw van de concrete dagdagelijkse zorg (de grote groepen, slaapzalen met tekort aan privacy,…) en ga zo maar door. In de loop der jaren is hierover heel wat studiewerk verricht. De artikels vormden een mooie gelegenheid om deze bevindingen nog eens op te sommen. De mishandelingsproblematiek is overigens geen louter ‘katholieke’ aangelegenheid, daar is iedereen het over eens. De affaire Vrij en vrolijk had in de jaren zeventig al voor de nodige commotie gezorgd. Tijd dus voor een ‘volwassen’ benadering van deze problematiek. En dat impliceert – naast de centrale aandacht voor de slachtoffers en hun rechten – ook een kritische analyse van de huidige situatie op de werkvloer.

Het is altijd de ander…

We zijn experts in het de vinger wijzen van zaken die ver van ons bed staan. De jaren 70 en 80 van de vorige eeuw worden weer vanonder het stof gehaald. Terecht overigens, want buiten een ‘schandalitis’ waarbij vooral de pers scoorde is er toen niet veel gebeurd. Het doet echter iets te veel denken aan de algemene verontwaardiging die opstak toen we in 1989 - na de val van Nicolae Ceaușescu - beelden te zien kregen van de Roemeense hulpverlening. Dat ook in ons eigen landje gelijkaardige toestanden zouden kunnen bestaan kwam niet bij ons op. Misschien moet ik toch eens neerschrijven welke ‘post-fatik’ elementen ik in de jaren ‘90 nog aantrof tijdens mijn korte tewerkstellingsperiode in het psychiatrisch centrum van Rekem[1].

Dat was toen of ginder ver weg, maar hier en nu bestaat dit niet (meer), lijkt de teneur. De hamvraag die elke voorziening zich momenteel moet stellen is of we het dan wel zoveel beter doen? En zo ja, welke garantie hebben we dat we dat zo kunnen houden? De eigen ervaring binnen de sector, de huidige sociaal-economische situatie en actuele maatschappelijke trends zijn niet echt geruststellend.

RSS

Inschrijven op RSS