U bent hier

Protocollen

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

Begin 2010 werden we met de volledige staf van het woonbegeleidingscentrum uitgenodigd op een vergadering van het dagelijks bestuur van de vzw. Bij de oprichting van de vzw werd reeds aangekondigd dat we geregeld de kans zouden krijgen om rechtstreeks met de mensen van het dagelijkse bestuur van gedachten te wisselen. Deze intentieverklaring betekende een hele ommekeer in vergelijking met de vroegere werking waar enkel de algemene directie een rechtstreeks contact had met de raad van bestuur. Voor de rest van het personeel bleef dat gedeelte van de werking een ver van mijn bed show. Zo bijzonder leek deze convocatie dus niet. De agenda liet echter iets anders vermoeden. Daarin stond vermeld dat een samenwerkingsprotocol met de plaatselijke politiediensten zou worden uitgewerkt.

Op de vergadering werd al snel duidelijk vanwaar de wind waaide. Enkele weken voordien, op oudjaarsavond, was er in De Steenman een akkefietje geweest waarbij de politie ter plaatse was gekomen. Het voorval was nadien verder besproken geweest op de staf- en teamvergadering en ook op de bewonersvergadering van 26 januari van dat jaar kwam het gebeuren ter sprake. Enkele bewoners gaven daar aan dat er op oudjaar “Bazaar” was geweest. De teneur was dat er door sommige bewoners wellicht te veel gedronken was. Vervolgens werden mogelijke oplossingen gesuggereerd. Sommigen stelden voor om ‘geen echte wijn meer te geven,… de alcohol hé’. Anderen suggereerden dat de begeleiders strenger moeten zijn, onder meer met de wijn… Maar tijdens de bespreking werd ook duidelijk dat bewoners volwassenen zijn die niet als kinderen moeten behandeld worden. Dit betekent meteen dat ze ook hun verantwoordelijkheid moeten (leren) nemen en dat begeleiders hier soms ondersteuning moeten bieden, maar dat ze geen “politieagenten” zijn. Het besluit op de bewonersvergadering was dat het eigenlijk gaat over het respecteren van gemaakte afspraken. Er werd ook opgemerkt dat de afspraken duidelijk moeten zijn voor iedereen.