U bent hier

Verontrustende berichten

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

Laten we ons buigen over de inhoud van deze tekst want die reveleert ook één en ander.

Wat opvalt is het gebruik van het bezitterige ‘onze’ -  typerend voor een betuttelende houding die haaks staat op emancipatie en zelfbeschikking, kortom de basisfilosofie van het woonbegeleidingscentrum ‘De Steenman’. Je kan dit wegwuiven als detailkritiek – sommigen zullen zeggen spijkers op laag water zoeken.  Maar deze betuttelende stijl zet zich onverminderd door in het vervolg van dit schrijfsel. Want wat te denken over de passus ‘niet enkel de zorg die hij wenst’. We zouden hier een hele filosofische boom kunnen opzetten over zelfbeschikkingsrecht versus weerom de aftandse paternalistische benadering die traditioneel uitmondt in afnemen van zelfverantwoordelijkheid, in therapeutische hardnekkigheid (kassa, kassa,…) enz… Gelukkig hadden we niet vermeld dat de begeleiding de ‘euthanasieproblematiek’ reeds op de agenda had geplaatst evenals de vraag hoe we hierover met de betrokkene konden communiceren. Gezien de politieke strekking van de voorzitter was dat helemaal niet in goede aarde gevallen.

De zinsnede ‘begeleiding voor hem beslist’ is er dan ook duidelijk zwaar over. De filosofie en manier van werken van De Steenman ging er vanuit om zo goed mogelijk naar de bewoner te luisteren en daarop in te spelen. Dat was dan ook één van de hoofdredenen om elke week een gezamenlijk overleg te hebben. Vaak kregen we de vraag wat we toch altijd te vertellen hadden op die vergaderingen… op andere plaatsen gebeurde dit niet, was er niet zo’n grote nood aan dergelijk overleg. De collegiale ‘controle’ en zelfkritiek, het permanent de vraag stellen of we de juiste begeleiding realiseerden – echt luisterden naar de bewoner - vormde net de kern van deze werking.

De vraag of er een verschil bestaat tussen de zorg die iemand wenst en de zorg die iemand ‘verdient’ laten we maar in het midden. In deze heel concrete situatie gaat het over een persoon die niet onder het statuut verlengde minderjarigheid valt, die ouder is dan 18 (en dus ‘volwassen’) en over voldoende verstandelijke vermogens beschikt om zelf keuzes te maken in zijn leven.

Kortom, de voorzitter had er geen bal van begrepen. Of het probleem op het vlak van capaciteiten (kunnen) dan wel attitude (willen) was gelegen laten we gemakshalve even in het midden. Al wijst de openingszin ‘Aan je antwoord heb ik geen boodschap’ eerder in de tweede richting. Voor sommige mensen is communicatie nu eenmaal een eenrichtingsverkeer.

Het had dan ook niet de minste zin om hier nog verder Latijn in te steken, te meer daar de professionals waarmee we samenwerkten onze visie steunden. Ze apprecieerden dat we de moeilijke keuze maakten om de wens van de betrokken persoon ernstig te nemen en hem de kans te bieden om zo lang mogelijk in zijn vertrouwde milieu te mogen verblijven.

Case closed.

RSS

Inschrijven op RSS