U bent hier

De witte woede...

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

Eind de jaren ’80 van de vorige eeuw (een mens wordt er niet jonger op) belandde ik op een een regionaal overlegkomité voor de zorgsector. Het was de tijd van de witte woede… De non-profitsector had net enkele decennia van sterke professionalisering achter de rug  nadat ze waren losgekomen uit het traditionele cocon van kloosterorden en aanverwante caritatieve initiatieven. Mettertijd waren de bevlogen idealisten zich bewustgeworden van hun financiële achteruitstelling en was het geen vies woord meer om looneisen te stellen. Werknemers hadden een gezin,  de kinderen werden ouder en aan de daarmee samenhangende behoeften en verwachtingen (o.a. studiemogelijkheden,…) kon zeker voor éénverdieners nauwelijks worden voldaan. Je moest met andere woorden wel een beetje gek zijn om binnen de hulpverlening aan de slag te gaan.

Nochtans zijn opleiding en vereiste kennis en competenties gelijkaardig aan deze in andere sectoren. Tijd dus om boter bij de vis te vragen. Men was niet meer bereid om voor de schone ogen van eender wie te werken. Op deze vergadering werd de idee geopperd dat eenzelfde basisloon – dus niet een totaalloon met inbegrip van allerlei premies – voor gelijkwaardig werk moest worden geëist. Iemand stelde het duidelijk door een vergelijking te maken tussen een industrieel ingenieur en een A1-verpleegkundige. Maatschappelijk was er wel een draagvlak voor deze verzuchtingen… helaas was er – ook toen al – geen geld om hieraan gehoor te geven.