U bent hier

De witte woede...

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

1. The old way

Bovendien bleken de vakbonden niet echt combattief. Een voorstel om wegen te blokkeren en de ganse economie plat te leggen (wat gezien de spreiding van klinieken en instellingen in Vlaanderen een klein kunstje moest zijn) werden op deze vergadering met veel inzet afgewezen door de vakbondsvrijgestelden. Na afloop van deze geanimeerde vergadering ging iedereen een pint pakken om daarna huiswaarts te keren. De attitude van de vakbondsmensen had echter zwaar op de zenuwen gewerkt. Voldoende reden om een sfeerbeeld van dit alles te publiceren in het toenmalige onafhankelijkeweekblad ‘Toestanden’[i].

En dat gaf hommeles… Termen als open debatcultuur of open content waren nog niet uitgevonden en de gevestigde waarden hielden alles liever binnenskamers in een ons kent ons atmosfeer. Bovendien wilde het toeval dat het artikel enkele dagen voor het nationaal congres van het ACV in Oostende verscheen. En daar werd het blijkbaar druk besproken.

Toen ik dan enkele weken later, ietwat te laat vanwege uurroosterperikelen, de volgende bijeenkomst binnenkwam viel er een ijzige stilte. Nadat ik had plaatsgenomen kreeg ik de volle laag van de – op dat ogenblik wel combattieve – vakbondsmensen. “Not done” zo luidde het oordeel, wat overigens niet door alle aanwezigen werd gedeeld. Er volgde even een geanimeerde discussie maar voor het overige had dit alles geen effect. De teneur bleef om alles ‘ludiek’ en ‘mensvriendelijk’ te houden en zeker niet tegen schenen te schoppen. De ‘zachte’ sector deed zijn naam eer aan. De pers had ondertussen de “witte woede” uitgevonden (zowat de gruwelijkste term die de afgelopen decennia gebruikt werd want nog een laat uitvloeisel van het ‘medische model’ o gruwel) en alles bleef tot ieders tevredenheid in dit wollige studio Vandersteen alliteratiesfeertje hangen.

Er volgden nog wat ludieke acties type “opvoeders in de put” te Leuven (waar toen de Ladeuzeparking in aanbouw was) en andere ongein en daar eindigt het verhaal zowat. De witte woede was van meetaf aan een carnavalstoet die wel wat sympathie opriep maar voor het overige niet veel veranderde: zoals in Aalst, leuk maar totaal ongevaarlijk. En zoals bij elk carnaval bleven de betrokkenen nadien achter met een lege portemonnee en een kater.

RSS

Inschrijven op RSS