U bent hier

De witte woede...

Printvriendelijke versieVerstuur via emailPDF versie

2. The day after

Maar ik had ondertussen reeds lang afgehaakt en intellectueel uitdagendere bezigheden opgezocht. Het 19de eeuwse profit-model en het daarop geënte emanciperende syndicalisme werkten duidelijk niet binnen de welzijnsdomein. Er zijn talrijke factoren dit dit mee bepalen. Het werkterrein binnen de zorgsector is breder dan het eendimensionale winstprincipe van de profit-sektor. De traditionele syndicale benaderingswijze om de loon- en arbeidsvoorwaardenproblematiek aan te pakken past dan ook als de spreekwoordelijke tang op een varken. Welke benadering dan wel zinvol was werd echter niet meteen duidelijk.

Maar toch bleef deze benadering de enige die enigszins werkte. Vakbonden behaalden kleine succesjes (of verkochten akkoorden onder die naam). De zoektocht naar alternatieve benaderingen, wat creativiteit of out-of-the-box-thinking waren er niet bij. Het mag dan ook geen verwondering wekken dat vanuit directies en raden van bestuur steeds vaker werd teruggegrepen naar allerlei managementmethodieken uit de profit-sector. De elders opgebouwde rituelen boden beide partijen de nodige veiligheid en werden kritiekloos overgenomen. En zoals wel vaker bleken de directies en beheerraden een stuk bedrevener in dit spel.

Zij implementeerden deze strategie  systematischer en grondiger en kregen daarbij de ondersteuning van allerlei drukkings- en belangengroepen die vormingsinitiatieven ontwikkelden om net die in de profit gebruikte analyseschema’s en methodieken te promoten en uit te bouwen binnen de not-for-profit. De “audit”-cultuur kon niet uitblijven. Meten is weten… en ander cijferfetisjisme slopen binnen. De inhoud van het werk verdween steeds meer naar de achtergrond. Het rondkrijgen van uurroosters (en vinden van personeel daarvoor) werd prioritair evenals het strikt(er) volgen van de arbeidswetgeving. De begeleidingsconsequenties werden onder de tafel geveegd en op die manier won een nine-to-five mentaliteit snel veld. Al snel volgde een fusiegolf… de kleintje – vaak met een specifieke eigen werkveldinvulling – moesten er tussenuit want ook hier speelt de harde ‘economische’ realiteit zijn onwrikbare spel… Het merkwaardige is dat deze beweging gemeen goed werd op het ogenblik dat men er binnen de profit sector net van terugkwam en tot defusering en afstoten overging…  Een ezel stoot zich geen twee keer, maar wij zijn dan ook mensen nietwaar.